Μπούλιγκ - Βίντεο - Αντίδραση / ανηλίκων και ενηλίκων - Τι κάνουμε για τους "Νταήδες", τα θύματα και την σιωπή επ αυτού?

[Σοφία Ρουσοπούλου]

Το τελευταίο διάστημα έχω έρθει αντιμέτωπη με το εξής φαινόμενο.
Κάποιο άτομο πέφτει "θύμα" κακοποιητικής συμπεριφοράς από ομάδα συνομήλικων.

Παρευρισκόμενοι γίνονται μάρτυρες των πράξεων και κάποιοι καταγράφουν τα γεγονότα. Όλοι δέχονται απειλές από τους θύτες κυρίως για την καταγραφή σε βίντεο.

Το "θύμα" δεν ζητά βοήθεια μια και πιστεύει πως δεν πρόκειται να καταφέρει κάτι (ίσα ίσα) οι "νταήδες" θα του κάνουν τη ζωή ακόμα πιο δύσκολη καθώς επίσης νιώθει και ντροπή. Οι "φίλοι" του δεν είναι διατεθειμένοι να τον υπερασπιστούν είτε γιατί δεν θέλουν να στοχοποιηθούν ως "ρουφιάνοι" είτε γιατί δεν θέλουν να γίνουν οι ίδιοι "θύματα" των νταήδων.

Όλοι πιστεύουν πως το ότι έχουν καταγράψει τα γεγονότα είναι κακούργημα και δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν προς υπεράσπιση του "θύματος" αν τους ζητηθεί χωρίς να δεχθούν μηνύσεις και καταγγελίες.

Το αποτέλεσμα?
Άτομα που δέχονται κακοποίηση και δεν αντιδρούν - γιατί είναι μόνοι και αδύναμοι.
Άτομα που γίνονται μάρτυρες κακοποίησης και δεν αντιδρούν γιατί θα "μπλέξουν".
Άτομα που εκπαιδεύονται πως με θράσος και επιθετικότητα κυριαρχούν και όχι μόνο δεν υπάρχουν συνέπειες αλλά αντιθέτως προστατεύονται από το νομικό πλαίσιο.

Απορώ...

Υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει ώστε να σταματήσουμε αυτόν τον εκφυλισμό της κοινωνίας μας?
Υπάρχει τρόπος να ξεκαθαρίσουμε κυρίως στους νεότερους πότε η καταγραφή τέτοιων γεγονότων αποτελεί λάθος κίνηση και πότε σωστή?

Είναι άραγε πιο σοφό να σηκώνεις ανάστημα στον νταή και στο "μαφιόζο" ή να "αποφεύγεις τα μπλεξίματα"?
Προσωπικά και μέσα από βιώματα που άφησαν "πληγές" έχω αποφασίσει να δίνω τις μάχες μου και ας χάνω κάποιες.
Είναι κρίμα όμως κι άδικο να μένω αμέτοχη όταν βλέπω νέα παιδιά, να θέλουν να αντιδράσουν αλλά είτε να φοβούνται είτε να μην ξέρουν πώς.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη: ο κόσμος πρέπει να καταλάβει πως η καταγραφή τέτοιων πράξεων ΔΕΝ πρέπει να θεωρείται παράνομη! Εξαρτάται από το πώς θα χρησιμοποιηθεί, από ποιον και για ποιο λόγο!

Το να καταγράψουμε τέτοια γεγονότα και να απευθυνθούμε διακριτικά στο "θύμα" ή στα "θύματα" ώστε να προσφέρουμε έστω ψυχολογική υποστήριξη ίσως είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε.

Το να πούμε πως: φίλε δεν είσαι μόνος, είδα τι έγινε..... υπάρχουν αποδείξεις για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου.......ίσως φέρει μεγάλες αλλαγές.

Ας βρούμε μαζί τρόπους αντίδρασης, συνετούς και ουσιαστικούς...