που ήσασταν όταν μεγάλα λαϊκά κινήματα έκαναν και κάνουν ακόμα έργο

[Μεταφορά από το Facebook Group]

Ψάχνω να βρω που ήσασταν όταν μεγάλα λαϊκά κινήματα έκαναν και κάνουν ακόμα έργο πχ για δημόσιο νερό, για τους πλειστηριασμούς και αλλά και δε βρίσκω τίποτα. Για να μην παραμυθιαζεται ο κόσμος θα πω ότι τα κινήματα ξεκινούν στο δρόμο, στη δουλειά, στο πεδίο που λέμε και όχι στο διαδίκτυο το οποίο απλώς το χρησιμοποιούν τα κινήματα για να ενεργοποιήσουν και να ενημερώσουν περισσότερο κόσμο. Αφού δεν ήσουν δίπλα μου στην πορεια, στα δικαστήρια, στη διαδήλωση, στην απεργία, στην κατάληψη, στην κοινωνία, έρχεσαι τώρα να μου πεις τι; Το όνομα σκέτο χωρίς το αγωνιστικό σου βιογραφικό δε λέει τίποτα. Προσωπικά δε σε έχω συναντήσει ούτε στο κίνημα για δημόσιο νερό ούτε ενάντια στους πλειστηριασμούς .
Τα κινήματα δεν μετατρέπονται σε κόμμα. Τα κόμματα στέκονται δίπλα η απέναντι στα κινήματα με πράξεις και κρίνονται από αυτές τις πράξεις τους. Στα κινήματα οι άνθρωποι μπορεί να ψηφίζουν διαφορετικά κόμματα η και να μην ψηφίζουν καθόλου από ιδεολογία (βλ. Αναρχικούς) αλλά είμαστε όλοι μαζί στον αγώνα για τον κοινό σκοπό.

[Γιώργος Βλάμης - Ιδρυτής]

Κατανοούμε απόλυτα το ερώτημα και τον προβληματισμό.
Και είναι δίκαιος.

Τα λαϊκά κινήματα στην Ελλάδα — για το δημόσιο νερό, τους πλειστηριασμούς, τα εργασιακά, το περιβάλλον — αποτελούν το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνικής αντίστασης.
Και η αλήθεια είναι μία:

Τα κινήματα δεν χρειάζονται “σωτήρες”. Δεν περιμένουν κόμματα. Έχουν δώσει μάχες μόνοι τους, στο δρόμο, στα δικαστήρια, στα εργοστάσια, στα χωριά, στις πόλεις.

Αυτό το αναγνωρίζουμε και το σεβόμαστε βαθιά.

Πού ήμασταν;

Ο φορέας αυτός είναι νέος.
Δεν διεκδικούμε δάφνες από αγώνες που δεν δώσαμε.

Δεν θα προσποιηθούμε ότι “ήμασταν εκεί”.
Άλλοι άνθρωποι, συλλογικότητες και κινήματα έχουν γράψει αυτές τις πραγματικές σελίδες αγώνα — και αυτό είναι ιστορικό γεγονός, όχι κάτι να καπηλευτούμε.

Άρα η απάντησή μας είναι καθαρή:

Δεν ήμασταν εκεί ως φορέας, γιατί δεν υπήρχαμε.
Εκεί ήταν όσοι έδωσαν τις μάχες, και σε αυτούς ανήκει η τιμή.

Τι μπορούμε να πούμε λοιπόν χωρίς να κοροϊδεύουμε κανέναν;
1. Ο σεβασμός στα κινήματα είναι προϋπόθεση, όχι σύνθημα.

Δεν χτίζεις πολιτική οντότητα “πάνω” στα κινήματα.
Τα κινήματα είναι αυτοτελείς μορφές κοινωνικής αυτοοργάνωσης.
Δεν λειτουργούν ως παραρτήματα κομμάτων.

2. Δεν επιχειρούμε να τα υποκαταστήσουμε.

Τα κινήματα έχουν τη δική τους δύναμη, τη δική τους κουλτούρα, τη δική τους ηθική.

3. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα ενισχύουμε θεσμικά, όχι να τα καπελώνουμε.

Με εργαλεία, με διαφάνεια, με νόμους που τους δίνουν χώρο — όχι κόβοντάς τους τον αέρα.

Γιατί υπάρχει ο φορέας;

Όχι για να αντικαταστήσει τον δρόμο.
Όχι για να “καπελώσει” καμία αλληλέγγυα δομή.
Όχι για να μιμηθεί τις πρακτικές των παλιών κομμάτων.

Υπάρχει γιατί:

μέρος της αλλαγής χρειάζεται θεσμική μάχη, εκεί όπου παίρνονται αποφάσεις,

η κοινωνία χρειάζεται φωνές χωρίς διαπλοκή,

ο δρόμος και ο θεσμός μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά, όχι ανταγωνιστικά.

Η σχέση μας με τα κινήματα

Τη συνοψίζουμε σε μία φράση:

Τα κινήματα δεν είναι ψηφοφόροι. Είναι κοινωνικοί θεσμοί.
Και εμείς δεν θέλουμε να τα “εκπροσωπήσουμε” — θέλουμε να τα προστατεύσουμε από αυτούς που τα φοβούνται.

Και κάτι τελευταίο, ειλικρινές

Όποιος φορέας δεν έχει αγωνιστικό ιστορικό, δεν μπορεί να το εφεύρει.
Μπορεί όμως να χτίσει ένα καινούριο — όχι με λόγια, με πράξεις.
Και θα το κρίνει η κοινωνία, όχι οι αναρτήσεις.

Δεν ζητάμε εμπιστοσύνη εκ των προτέρων.
Ζητάμε την ευκαιρία να την κερδίσουμε με έργο, όχι με αφηγήματα.