από Γιώργος Βλάμης - Ιδρυτής » Δευ Ιαν 26, 2026 2:53 pm
stergio33 έγραψε: Δευ Ιαν 26, 2026 8:57 am
Άρχισα να διαβάζω, αλλά αδυνατώ να συνεχίσω με τόση μεγάλη διαφορά απόψεων.
Μετανάστευση, πατρίδα και αλήθεια
Η ανησυχία για το μέλλον της πατρίδας μας είναι απολύτως θεμιτή.
Ο πατριωτισμός δεν είναι ντροπή· είναι καθήκον.
Όμως ο πατριωτισμός για να είναι αποτελεσματικός πρέπει να πατά στην αλήθεια, όχι στον φόβο.
Διαφορετικά μετατρέπεται σε εργαλείο διάλυσης της ίδιας της εθνικής συνοχής που θέλουμε να προστατεύσουμε.
1) Πατρίδα σημαίνει ισχύς και κυριαρχία – όχι θεωρίες συνωμοσίας
Η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα και υποχρέωση να ελέγχει τα σύνορά της.
Αυτό όμως διαφέρει ριζικά από τον ισχυρισμό ότι «το 99,99% όσων έρχονται είναι στρατεύσιμοι με εντολές κατάληψης της χώρας».
Δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο από ελληνικές ή διεθνείς υπηρεσίες που να στηρίζει κάτι τέτοιο.
Η εθνική ασφάλεια δεν ενισχύεται με ανυπόστατους ισχυρισμούς· ενισχύεται με σοβαρό κράτος, στρατό, διπλωματία και νόμους που εφαρμόζονται.
Εάν έχετε στοιχεία, δημοσιεύστε τα.
2) Έθνος δεν σημαίνει συλλογική ενοχοποίηση
Το να ταυτίζουμε ανθρώπους με βάση θρησκεία ή καταγωγή με βία και μίσος δεν είναι ελληνική στάση.
Το Ισλάμ, όπως και κάθε μεγάλη θρησκεία, έχει πολλές ερμηνείες και δισεκατομμύρια πιστούς παγκοσμίως.
Η Ελλάδα δεν κινδύνευσε ιστορικά επειδή ξεχώριζε τους ανθρώπους με βάση τη φυλή, αλλά επειδή δεν είχε ισχυρό κράτος.
3) Εγκληματικότητα: πρόβλημα τάξης, όχι φυλής
Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. δείχνουν ότι η πλειονότητα των εγκλημάτων διαπράττεται από ημεδαπούς.
Αυτό δεν σημαίνει αθώωση κανενός. Σημαίνει ότι:
Όποιος εγκληματεί, τιμωρείται, ανεξαρτήτως εθνικότητας
Η ανοχή και η ατιμωρησία βλάπτουν πρώτα τους Έλληνες πολίτες (Δεν θα ασχοληθούμε σε αυτή την ενότητα με τα ζητήματα χρόνου απόδοσης της δικαιοσύνης).
Η εθνική γραμμή πρέπει να είναι: νόμος – τάξη – μηδενική ανοχή στο έγκλημα, όχι γενικεύσεις.
4) Πρόσφυγας και μετανάστης δεν αυτοανακηρύσσονται
Το άσυλο δεν είναι δήλωση· είναι νομική διαδικασία που κρίνεται από ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές.
Όσοι δεν πληρούν τα κριτήρια, οφείλουν να επιστρέφονται. Αυτό είναι πατριωτική απαίτηση, όχι ρατσισμός.
5) Κοινωνικό κράτος πρώτα για τους Έλληνες – αλλά όχι μέσω μίσους
Η στήριξη ΑΜΕΑ, ανέργων και αδύναμων Ελλήνων είναι απόλυτη εθνική προτεραιότητα.
Αν το κράτος αποτυγχάνει εκεί, φταίει το κράτος, όχι ο ξένος φτωχός.
Ο πατριωτισμός απαιτεί να απαιτούμε δίκαιη κατανομή πόρων, όχι να στρέφουμε κοινωνικές ομάδες τη μία εναντίον της άλλης.
6) Εξωτερική πολιτική θα πρέπει να διαφέρει από την συλλογική ενοχή λαών
Το ότι ένα κράτος (π.χ. Πακιστάν) παίρνει θέση υπέρ της Τουρκίας δεν καθιστά κάθε πολίτη του εχθρό της Ελλάδας.
Η εθνική ισχύς χτίζεται με στρατηγική, συμμαχίες και αποτροπή, όχι με συλλογικές κατηγορίες.
7) Ιστορική συνέχεια – τι έκαναν οι Έλληνες
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν αφελείς, αλλά ούτε φοβικοί.
Είχαν θάρρος, ήθος και μεταξύ άλλων ψυχική ισχύ. Για τους λόγους αυτους δεν φοβόντουσαν και δεν υποψιάζονταν. κατέκτησαν τον κόσμο με φώς, νου (και όπλα σαφώς). Σε κάθε περίπτωση υπερασπίζονταν την πατρίδα όταν χρειαζόταν, και δεν κλεινονταν σε καβούκι.
Η ξενία ήταν θεσμός. Ο Δίας Ξένιος προστάτευε τον ξένο, υπό όρους και κανόνες.
Αυτό δείχνει ότι ο ελληνικός πολιτισμός συνδύαζε:
Ταυτότητα
Νόμο
Φιλοξενία με όρια
Αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε και σήμερα.
8) Δημοκρατία με εθνική ευθύνη
Η συζήτηση και ακόμη και η ψηφοφορία είναι θεμιτές, μόνο όμως πάνω σε πραγματικά δεδομένα.
Ο λαός πρέπει να αποφασίζει ενημερωμένος, όχι τρομοκρατημένος.
Συμπέρασμα – Πατριωτισμός με μυαλό
Η Ελλάδα χρειάζεται:
Ισχυρά σύνορα
Αυστηρή αλλά δίκαιη μεταναστευτική πολιτική
Νόμο που εφαρμόζεται
Κοινωνικό κράτος υπέρ των Ελλήνων
Εθνική αυτοπεποίθηση χωρίς μίσος
Η πατρίδα δεν απειλείται από την αλήθεια. Απειλείται από τον διχασμό και την παράδοση της λογικής στον φόβο.
Η Παλαιά Διαθήκη είναι μέρος της ορθόδοξης παράδοσης και περιέχει πολλές εντολές πολέμου και εξόντωσης, συχνά πολύ πιο ωμές από ό,τι στο Κοράνι.
Ιησούς του Ναυή «καὶ ἐξωλόθρευσαν πᾶν ὃ ἦν ἐν τῇ πόλει ἀπὸ ἀνδρὸς ἕως γυναικός, ἀπὸ παιδὸς ἕως πρεσβύτου» (Ιησ. Ναυή 6:21)
Ολική εξόντωση πληθυσμού, στο όνομα θεϊκής εντολής. Δευτερονόμιο «οὐ μὴ ἐξολοθρεύσεις ἐξ αὐτῶν ψυχὴν ζῶσαν» (Δευτ. 20:16)
Ρητή εντολή να μην μείνει κανείς ζωντανός στις πόλεις των «αλλοεθνών». Αʹ Σαμουήλ «πορεύου καὶ πάταξον τὸν Ἀμαλήκ, καὶ ἀνάθεμα ἔσται πάντα ὅσα αὐτῷ»
(Αʹ Σαμ. 15:3)
Θεϊκή εντολή πολέμου και ολοκληρωτικής καταστροφής.
Σημαντικό: Η Ορθόδοξη θεολογία δεν τα διαβάζει σήμερα ως διαχρονικές εντολές, αλλά ως κείμενα συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου.
Καινή Διαθήκη – σκληρά χωρία που συχνά αγνοούνται
Η Καινή Διαθήκη είναι σαφώς πιο ειρηνική, αλλά δεν είναι άμοιρη σκληρών ή αποκλειστικών διατυπώσεων.
Κατά Ματθαίον «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν» (Ματθ. 10:34)
Συμβολικό χωρίο, αλλά χρησιμοποιήθηκε ιστορικά για να δικαιολογήσει βία.
Κατά Λουκάν «πλὴν τοὺς ἐχθρούς μου ἐκείνους… κατασφάξατε ἔμπροσθέν μου» (Λουκ. 19:27)
Παραβολή, αλλά λέξη προς λέξη αναφορά σε σφαγή εχθρών.
Βυζαντινή – ορθόδοξη παράδοση και πόλεμος
Η ελληνική ορθόδοξη παράδοση δεν αρνήθηκε ποτέ ότι υπάρχει “δίκαιος πόλεμος”.
Οι στρατιώτες ευλογούνταν πριν τη μάχη
Η Εκκλησία δεν αφόρισε ποτέ συλλήβδην τον πόλεμο, αλλά τον έβλεπε ως τραγική ανάγκη
Υπάρχουν ευχές υπέρ νίκης του στρατού στα λειτουργικά κείμενα
Παράδειγμα: «Στερέωσον, Κύριε, τὸ στρατόπεδον καὶ κατάβαλε τοὺς ἐχθρούς»
Και όμως: φιλοξενία και αγάπη στον ξένο (κοινό στοιχείο)
Όπως στο Κοράνι, έτσι και στην ελληνική/χριστιανική παράδοση συνυπάρχουν σκληρά και ανθρωπιστικά χωρία.
Παλαιά Διαθήκη
«Τὸν ξένον οὐ καταδυναστεύσεις» (Έξοδος 22:21)
Καινή Διαθήκη «Ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με» (Ματθ. 25:35)
Τι δείχνει όλο αυτό (και γιατί είναι κρίσιμο για τη συζήτηση)
Όλες οι μεγάλες θρησκείες έχουν κείμενα:
πολεμικά
αποκλειστικά
αλλά και βαθιά ανθρωπιστικά
Καμία σοβαρή κοινωνία δεν κρίνει σήμερα ανθρώπους κυριολεκτικά από αρχαία θρησκευτικά χωρία.
Το πρόβλημα δεν είναι το κείμενο, αλλά:
πώς ερμηνεύεται
ποιος το χρησιμοποιεί
και για ποιο σκοπό
«Αν κρίνουμε τους μουσουλμάνους συλλογικά από σκληρά χωρία του Κορανίου, τότε με την ίδια λογική θα έπρεπε να κρίνουμε και τον ελληνικό–χριστιανικό πολιτισμό από τα πολεμικά και εξοντωτικά χωρία της Παλαιάς Διαθήκης. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το κάνει αυτό. Οι θρησκείες διαβάζονται μέσα στο ιστορικό και θεολογικό τους πλαίσιο – όχι αποσπασματικά και εργαλειακά.»
_________________________
Τι ΕΧΕΙ η Καινή Διαθήκη (και συχνά μπερδεύει)
Α. Σκληρή – συγκρουσιακή γλώσσα (όχι φυσική βία) «Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν» (Ματθ. 10:34)
Αυτό ΔΕΝ είναι κάλεσμα σε πόλεμο. Οι Πατέρες της Εκκλησίας το ερμηνεύουν ως:
διάσπαση μέσα στην κοινωνία και στην οικογένεια
σύγκρουση αξιών, όχι όπλων
Η «μάχαιρα» είναι συμβολική (ρήξη, όχι σφαγή).
Β. Παραβολές με βίαιες εικόνες
«Τοὺς ἐχθρούς μου… κατασφάξατε ἔμπροσθέν μου» (Λουκ. 19:27)
Πρόκειται για παραβολή (λογοτεχνικό σχήμα), όχι εντολή.
Δεν απευθύνεται στους πιστούς ως πράξη, αλλά περιγράφει κρίση/δικαιοσύνη με εικόνες της εποχής.
Γ. Εσχατολογική κρίση (Θεία, όχι ανθρώπινη βία)
Στην Αποκάλυψη υπάρχουν εικόνες:
τιμωρίας
καταστροφής
τελικής σύγκρουσης
Όμως:
δεν καλείται άνθρωπος να σκοτώσει
η κρίση ανήκει μόνο στον Θεό
δεν αφορά ιστορική επέκταση ή πολιτική εξουσία
Τεράστια διαφορά από την Παλαιά Διαθήκη
Η Παλαιά Διαθήκη έχει:
εντολές πολέμου
εξόντωσης
κατάκτησης γης
Η Καινή Διαθήκη:
δεν συνεχίζει αυτό το μοντέλο
μετατοπίζει το μήνυμα σε προσωπική ηθική, αγάπη, μετάνοια
Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία: δεν μιλά για “ιερό πόλεμο” αλλά βλέπει τον πόλεμο μόνο ως τραγική ανάγκη άμυνας, όχι ως θρησκευτικό καθήκον
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
ΝΑΙ, η Καινή Διαθήκη έχει σκληρή και συμβολική γλώσσα
ΟΧΙ, δεν έχει πολεμικό ή επεκτατικό δόγμα
Οποιαδήποτε προσπάθεια να παρουσιαστεί ως βιβλίο «βίαιης επιβολής» είναι θεολογικά λάθος
«Η Καινή Διαθήκη δεν περιέχει καμία εντολή για ιερό πόλεμο, κατάκτηση ή βίαιη επιβολή πίστης. Περιέχει σκληρές εικόνες και συμβολική γλώσσα, αλλά η βία δεν ανατίθεται ποτέ στους πιστούς ως καθήκον. Γι’ αυτό και ο χριστιανισμός, θεολογικά, δεν έχει δόγμα θρησκευτικής επέκτασης με όπλα.»
___________________
Παλαιά Διαθήκη (εβραϊκή Βίβλος – ελληνική μετάφραση )
Η Παλαιά Διαθήκη γράφεται σε πλαίσιο συγκεκριμένου λαού, συγκεκριμένης γης και ιστορικής αποστολής.
Ο Θεός συνδέεται με έθνος (Ισραήλ)
Υπάρχει υπόσχεση γης
Υπάρχουν ρητές εντολές πολέμου και εξόντωσης σε ιστορικό πλαίσιο
Χαρακτηριστικά χωρία:
«καὶ ἐξωλόθρευσαν πᾶν ὃ ἦν ἐν τῇ πόλει» (Ιησ. Ναυή 6:21)
«οὐ μὴ ἐξολοθρεύσεις ἐξ αὐτῶν ψυχὴν ζῶσαν» (Δευτ. 20:16)
Οι εντολές αυτές δεν θεωρούνται διαχρονικές στον χριστιανισμό. Η Εκκλησία τις ερμηνεύει ιστορικά, όχι ως πρότυπο για σήμερα.
Η Παλαιά Διαθήκη έχει πολεμικό και εθνοκεντρικό χαρακτήρα, αλλά περιορισμένο σε συγκεκριμένο λαό και εποχή, όχι παγκόσμια επέκταση.
Καινή Διαθήκη
Η Καινή Διαθήκη αποτελεί τομή σε σχέση με την Παλαιά.
Δεν συνδέεται με έθνος ή γη
Δεν θεσπίζει κράτος ή νόμο
Δεν δίνει εντολές πολέμου
Η αποστολή είναι πνευματική, όχι πολιτική
Καίρια χωρία:
«Ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» (Ιω. 18:36)
«Πᾶς ὁ λαβὼν μάχαιραν, ἐν μαχαίρᾳ ἀπολεῖται» (Ματθ. 26:52)
Υπάρχουν:
σκληρές συμβολικές εικόνες
παραβολές με γλώσσα κρίσης
Όμως δεν υπάρχει ούτε μία εντολή όπου οι πιστοί καλούνται να ασκήσουν βία στο όνομα της πίστης.
Η Καινή Διαθήκη απορρίπτει τη θρησκευτική βία ως μέσο και διαχωρίζει πίστη–εξουσία.
Κοράνι
Το Κοράνι γράφεται σε πλαίσιο ίδρυσης κοινότητας που είναι ταυτόχρονα θρησκευτική και πολιτική.
Δεν υπάρχει διαχωρισμός πίστης–νόμου
Η Ummah είναι θρησκευτική και πολιτική ενότητα
Περιέχει χωρία μάχης και σύγκρουσης, κυρίως σε ιστορικό πλαίσιο
Χαρακτηριστικά σημεία:
Υπάρχει η αρχή: «Οὐκ ἔστι καταναγκασμός ἐν τῇ θρησκείᾳ» (2:256)
Υπάρχουν όμως και χωρία που επιτρέπουν ή διατάσσουν μάχη σε συνθήκες σύγκρουσης, παραβίασης συμφωνιών ή άμυνας της κοινότητας
Το Κοράνι δεν είναι απλώς πνευματικό κείμενο· είναι και βάση νόμου και διακυβέρνησης.
Γι’ αυτό ιστορικά η εξάπλωση του Ισλάμ συνδέθηκε και με κρατική και στρατιωτική ισχύ.
Καθαρή σύγκριση της ουσίας μεταξύ παλαιάς - Καινής Διαθήκης και Κορανίου
Παλαιά Διαθήκη
Πολεμικά χωρία
Εθνικός χαρακτήρας
Συγκεκριμένος λαός & γη
Ιστορικά περιορισμένη
Καινή Διαθήκη
Καμία εντολή πολέμου
Καμία εδαφική ή κρατική επιδίωξη
Πίστη προσωπική και πνευματική
Διαχωρισμός θρησκείας–εξουσίας
Κοράνι
Θρησκεία + νόμος + κοινότητα
Χωρία σύγκρουσης σε ιστορικό πλαίσιο
Μη πλήρης διαχωρισμός πίστης–πολιτικής
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Η Παλαιά Διαθήκη περιέχει πολεμικές εντολές αλλά περιορισμένες ιστορικά.
Η Καινή Διαθήκη απορρίπτει τη βία ως θρησκευτικό μέσο.
Το Κοράνι είναι ενδιάμεσο: απορρίπτει τον εξαναγκασμό στη θεωρία, αλλά ενσωματώνει τη σύγκρουση στη συγκρότηση της κοινότητας.
Η διαφορά τους δεν είναι θέμα ηθικής ανωτερότητας λαών, αλλά διαφορετικής φύσης και ιστορικού ρόλου των κειμένων.
«Η Παλαιά Διαθήκη έχει πολεμικό λόγο σε συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, η Καινή Διαθήκη δεν έχει κανένα δόγμα θρησκευτικής βίας, ενώ το Κοράνι συνδυάζει πίστη, νόμο και κοινότητα, περιλαμβάνοντας χωρία σύγκρουσης. Η σύγκριση πρέπει να γίνεται ψύχραιμα και όχι εργαλειακά.»
Και κάτι ακομα : Η Ελλάδα όταν έπεσε, έπεσε από εσωτερική προδοσία και όχι λόγω του Κορανίου επί σειράς χιλιετίδων
[quote=stergio33 post_id=472 time=1769410661 user_id=1055]
Άρχισα να διαβάζω, αλλά αδυνατώ να συνεχίσω με τόση μεγάλη διαφορά απόψεων.
[/quote]
[u]Μετανάστευση, πατρίδα και αλήθεια[/u]
[Justify]Η ανησυχία για το μέλλον της πατρίδας μας είναι απολύτως θεμιτή.
Ο πατριωτισμός δεν είναι ντροπή· είναι καθήκον.
Όμως ο πατριωτισμός για να είναι αποτελεσματικός πρέπει να πατά στην αλήθεια, όχι στον φόβο.
Διαφορετικά μετατρέπεται σε εργαλείο διάλυσης της ίδιας της εθνικής συνοχής που θέλουμε να προστατεύσουμε.
[u]1) Πατρίδα σημαίνει ισχύς και κυριαρχία – όχι θεωρίες συνωμοσίας[/u]
Η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα και υποχρέωση να ελέγχει τα σύνορά της.
Αυτό όμως διαφέρει ριζικά από τον ισχυρισμό ότι «το 99,99% όσων έρχονται είναι στρατεύσιμοι με εντολές κατάληψης της χώρας».
Δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο από ελληνικές ή διεθνείς υπηρεσίες που να στηρίζει κάτι τέτοιο.
Η εθνική ασφάλεια δεν ενισχύεται με ανυπόστατους ισχυρισμούς· ενισχύεται με σοβαρό κράτος, στρατό, διπλωματία και νόμους που εφαρμόζονται.
Εάν έχετε στοιχεία, δημοσιεύστε τα.
[u]2) Έθνος δεν σημαίνει συλλογική ενοχοποίηση[/u]
Το να ταυτίζουμε ανθρώπους με βάση θρησκεία ή καταγωγή με βία και μίσος δεν είναι ελληνική στάση.
Το Ισλάμ, όπως και κάθε μεγάλη θρησκεία, έχει πολλές ερμηνείες και δισεκατομμύρια πιστούς παγκοσμίως.
Η Ελλάδα δεν κινδύνευσε ιστορικά επειδή ξεχώριζε τους ανθρώπους με βάση τη φυλή, αλλά επειδή δεν είχε ισχυρό κράτος.
[u]3) Εγκληματικότητα: πρόβλημα τάξης, όχι φυλής[/u]
Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. δείχνουν ότι η πλειονότητα των εγκλημάτων διαπράττεται από ημεδαπούς.
Αυτό δεν σημαίνει αθώωση κανενός. Σημαίνει ότι:
Όποιος εγκληματεί, τιμωρείται, ανεξαρτήτως εθνικότητας
Η ανοχή και η ατιμωρησία βλάπτουν πρώτα τους Έλληνες πολίτες (Δεν θα ασχοληθούμε σε αυτή την ενότητα με τα ζητήματα χρόνου απόδοσης της δικαιοσύνης).
Η εθνική γραμμή πρέπει να είναι: νόμος – τάξη – μηδενική ανοχή στο έγκλημα, όχι γενικεύσεις.
[u]4) Πρόσφυγας και μετανάστης δεν αυτοανακηρύσσονται[/u]
Το άσυλο δεν είναι δήλωση· είναι νομική διαδικασία που κρίνεται από ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές.
Όσοι δεν πληρούν τα κριτήρια, οφείλουν να επιστρέφονται. Αυτό είναι πατριωτική απαίτηση, όχι ρατσισμός.
[u]5) Κοινωνικό κράτος πρώτα για τους Έλληνες – αλλά όχι μέσω μίσους[/u]
Η στήριξη ΑΜΕΑ, ανέργων και αδύναμων Ελλήνων είναι απόλυτη εθνική προτεραιότητα.
Αν το κράτος αποτυγχάνει εκεί, φταίει το κράτος, όχι ο ξένος φτωχός.
Ο πατριωτισμός απαιτεί να απαιτούμε δίκαιη κατανομή πόρων, όχι να στρέφουμε κοινωνικές ομάδες τη μία εναντίον της άλλης.
[u]6) Εξωτερική πολιτική θα πρέπει να διαφέρει από την συλλογική ενοχή λαών[/u]
Το ότι ένα κράτος (π.χ. Πακιστάν) παίρνει θέση υπέρ της Τουρκίας δεν καθιστά κάθε πολίτη του εχθρό της Ελλάδας.
Η εθνική ισχύς χτίζεται με στρατηγική, συμμαχίες και αποτροπή, όχι με συλλογικές κατηγορίες.
[u]7) Ιστορική συνέχεια – τι έκαναν οι Έλληνες[/u]
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν αφελείς, αλλά ούτε φοβικοί.
Είχαν θάρρος, ήθος και μεταξύ άλλων ψυχική ισχύ. Για τους λόγους αυτους δεν φοβόντουσαν και δεν υποψιάζονταν. κατέκτησαν τον κόσμο με φώς, νου (και όπλα σαφώς). Σε κάθε περίπτωση υπερασπίζονταν την πατρίδα όταν χρειαζόταν, και δεν κλεινονταν σε καβούκι.
Η ξενία ήταν θεσμός. Ο Δίας Ξένιος προστάτευε τον ξένο, υπό όρους και κανόνες.
Αυτό δείχνει ότι ο ελληνικός πολιτισμός συνδύαζε:
Ταυτότητα
Νόμο
Φιλοξενία με όρια
Αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε και σήμερα.
[u]8) Δημοκρατία με εθνική ευθύνη[/u]
Η συζήτηση και ακόμη και η ψηφοφορία είναι θεμιτές, μόνο όμως πάνω σε πραγματικά δεδομένα.
Ο λαός πρέπει να αποφασίζει ενημερωμένος, όχι τρομοκρατημένος.
Συμπέρασμα – Πατριωτισμός με μυαλό
Η Ελλάδα χρειάζεται:
Ισχυρά σύνορα
Αυστηρή αλλά δίκαιη μεταναστευτική πολιτική
Νόμο που εφαρμόζεται
Κοινωνικό κράτος υπέρ των Ελλήνων
Εθνική αυτοπεποίθηση χωρίς μίσος
Η πατρίδα δεν απειλείται από την αλήθεια. Απειλείται από τον διχασμό και την παράδοση της λογικής στον φόβο.
Η Παλαιά Διαθήκη είναι μέρος της ορθόδοξης παράδοσης και περιέχει πολλές εντολές πολέμου και εξόντωσης, συχνά πολύ πιο ωμές από ό,τι στο Κοράνι.
Ιησούς του Ναυή «καὶ ἐξωλόθρευσαν πᾶν ὃ ἦν ἐν τῇ πόλει ἀπὸ ἀνδρὸς ἕως γυναικός, ἀπὸ παιδὸς ἕως πρεσβύτου» (Ιησ. Ναυή 6:21)
Ολική εξόντωση πληθυσμού, στο όνομα θεϊκής εντολής. Δευτερονόμιο «οὐ μὴ ἐξολοθρεύσεις ἐξ αὐτῶν ψυχὴν ζῶσαν» (Δευτ. 20:16)
Ρητή εντολή να μην μείνει κανείς ζωντανός στις πόλεις των «αλλοεθνών». Αʹ Σαμουήλ «πορεύου καὶ πάταξον τὸν Ἀμαλήκ, καὶ ἀνάθεμα ἔσται πάντα ὅσα αὐτῷ»
(Αʹ Σαμ. 15:3)
Θεϊκή εντολή πολέμου και ολοκληρωτικής καταστροφής.
Σημαντικό: Η Ορθόδοξη θεολογία δεν τα διαβάζει σήμερα ως διαχρονικές εντολές, αλλά ως κείμενα συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου.
Καινή Διαθήκη – σκληρά χωρία που συχνά αγνοούνται
Η Καινή Διαθήκη είναι σαφώς πιο ειρηνική, αλλά δεν είναι άμοιρη σκληρών ή αποκλειστικών διατυπώσεων.
Κατά Ματθαίον «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν» (Ματθ. 10:34)
Συμβολικό χωρίο, αλλά χρησιμοποιήθηκε ιστορικά για να δικαιολογήσει βία.
Κατά Λουκάν «πλὴν τοὺς ἐχθρούς μου ἐκείνους… κατασφάξατε ἔμπροσθέν μου» (Λουκ. 19:27)
Παραβολή, αλλά λέξη προς λέξη αναφορά σε σφαγή εχθρών.
Βυζαντινή – ορθόδοξη παράδοση και πόλεμος
Η ελληνική ορθόδοξη παράδοση δεν αρνήθηκε ποτέ ότι υπάρχει “δίκαιος πόλεμος”.
Οι στρατιώτες ευλογούνταν πριν τη μάχη
Η Εκκλησία δεν αφόρισε ποτέ συλλήβδην τον πόλεμο, αλλά τον έβλεπε ως τραγική ανάγκη
Υπάρχουν ευχές υπέρ νίκης του στρατού στα λειτουργικά κείμενα
Παράδειγμα: «Στερέωσον, Κύριε, τὸ στρατόπεδον καὶ κατάβαλε τοὺς ἐχθρούς»
Και όμως: φιλοξενία και αγάπη στον ξένο (κοινό στοιχείο)
Όπως στο Κοράνι, έτσι και στην ελληνική/χριστιανική παράδοση συνυπάρχουν σκληρά και ανθρωπιστικά χωρία.
Παλαιά Διαθήκη
«Τὸν ξένον οὐ καταδυναστεύσεις» (Έξοδος 22:21)
Καινή Διαθήκη «Ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με» (Ματθ. 25:35)
Τι δείχνει όλο αυτό (και γιατί είναι κρίσιμο για τη συζήτηση)
Όλες οι μεγάλες θρησκείες έχουν κείμενα:
πολεμικά
αποκλειστικά
αλλά και βαθιά ανθρωπιστικά
[b]Καμία σοβαρή κοινωνία δεν κρίνει σήμερα ανθρώπους κυριολεκτικά από αρχαία θρησκευτικά χωρία.[/b]
Το πρόβλημα δεν είναι το κείμενο, αλλά:
πώς ερμηνεύεται
ποιος το χρησιμοποιεί
και για ποιο σκοπό
«Αν κρίνουμε τους μουσουλμάνους συλλογικά από σκληρά χωρία του Κορανίου, τότε με την ίδια λογική θα έπρεπε να κρίνουμε και τον ελληνικό–χριστιανικό πολιτισμό από τα πολεμικά και εξοντωτικά χωρία της Παλαιάς Διαθήκης. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το κάνει αυτό. Οι θρησκείες διαβάζονται μέσα στο ιστορικό και θεολογικό τους πλαίσιο – όχι αποσπασματικά και εργαλειακά.»
_________________________
[u][b]Τι ΕΧΕΙ η Καινή Διαθήκη (και συχνά μπερδεύει)[/b][/u]
Α. Σκληρή – συγκρουσιακή γλώσσα (όχι φυσική βία) «Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν» (Ματθ. 10:34)
Αυτό ΔΕΝ είναι κάλεσμα σε πόλεμο. Οι Πατέρες της Εκκλησίας το ερμηνεύουν ως:
διάσπαση μέσα στην κοινωνία και στην οικογένεια
σύγκρουση αξιών, όχι όπλων
Η «μάχαιρα» είναι συμβολική (ρήξη, όχι σφαγή).
Β. Παραβολές με βίαιες εικόνες
«Τοὺς ἐχθρούς μου… κατασφάξατε ἔμπροσθέν μου» (Λουκ. 19:27)
Πρόκειται για παραβολή (λογοτεχνικό σχήμα), όχι εντολή.
Δεν απευθύνεται στους πιστούς ως πράξη, αλλά περιγράφει κρίση/δικαιοσύνη με εικόνες της εποχής.
Γ. Εσχατολογική κρίση (Θεία, όχι ανθρώπινη βία)
Στην Αποκάλυψη υπάρχουν εικόνες:
τιμωρίας
καταστροφής
τελικής σύγκρουσης
Όμως:
δεν καλείται άνθρωπος να σκοτώσει
η κρίση ανήκει μόνο στον Θεό
δεν αφορά ιστορική επέκταση ή πολιτική εξουσία
[u]Τεράστια διαφορά από την Παλαιά Διαθήκη[/u]
Η Παλαιά Διαθήκη έχει:
εντολές πολέμου
εξόντωσης
κατάκτησης γης
Η Καινή Διαθήκη:
δεν συνεχίζει αυτό το μοντέλο
μετατοπίζει το μήνυμα σε προσωπική ηθική, αγάπη, μετάνοια
Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία: δεν μιλά για “ιερό πόλεμο” αλλά βλέπει τον πόλεμο μόνο ως τραγική ανάγκη άμυνας, όχι ως θρησκευτικό καθήκον
[u][b]ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ[/b][/u]
ΝΑΙ, η Καινή Διαθήκη έχει σκληρή και συμβολική γλώσσα
ΟΧΙ, δεν έχει πολεμικό ή επεκτατικό δόγμα
Οποιαδήποτε προσπάθεια να παρουσιαστεί ως βιβλίο «βίαιης επιβολής» είναι θεολογικά λάθος
«Η Καινή Διαθήκη δεν περιέχει καμία εντολή για ιερό πόλεμο, κατάκτηση ή βίαιη επιβολή πίστης. Περιέχει σκληρές εικόνες και συμβολική γλώσσα, αλλά η βία δεν ανατίθεται ποτέ στους πιστούς ως καθήκον. Γι’ αυτό και ο χριστιανισμός, θεολογικά, δεν έχει δόγμα θρησκευτικής επέκτασης με όπλα.»
___________________
Παλαιά Διαθήκη (εβραϊκή Βίβλος – ελληνική μετάφραση )
Η Παλαιά Διαθήκη γράφεται σε πλαίσιο συγκεκριμένου λαού, συγκεκριμένης γης και ιστορικής αποστολής.
Ο Θεός συνδέεται με έθνος (Ισραήλ)
Υπάρχει υπόσχεση γης
Υπάρχουν ρητές εντολές πολέμου και εξόντωσης σε ιστορικό πλαίσιο
Χαρακτηριστικά χωρία:
«καὶ ἐξωλόθρευσαν πᾶν ὃ ἦν ἐν τῇ πόλει» (Ιησ. Ναυή 6:21)
«οὐ μὴ ἐξολοθρεύσεις ἐξ αὐτῶν ψυχὴν ζῶσαν» (Δευτ. 20:16)
Οι εντολές αυτές δεν θεωρούνται διαχρονικές στον χριστιανισμό. Η Εκκλησία τις ερμηνεύει ιστορικά, όχι ως πρότυπο για σήμερα.
Η Παλαιά Διαθήκη έχει πολεμικό και εθνοκεντρικό χαρακτήρα, αλλά περιορισμένο σε συγκεκριμένο λαό και εποχή, όχι παγκόσμια επέκταση.
Καινή Διαθήκη
Η Καινή Διαθήκη αποτελεί τομή σε σχέση με την Παλαιά.
Δεν συνδέεται με έθνος ή γη
Δεν θεσπίζει κράτος ή νόμο
Δεν δίνει εντολές πολέμου
Η αποστολή είναι πνευματική, όχι πολιτική
Καίρια χωρία:
«Ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» (Ιω. 18:36)
«Πᾶς ὁ λαβὼν μάχαιραν, ἐν μαχαίρᾳ ἀπολεῖται» (Ματθ. 26:52)
Υπάρχουν:
σκληρές συμβολικές εικόνες
παραβολές με γλώσσα κρίσης
Όμως δεν υπάρχει ούτε μία εντολή όπου οι πιστοί καλούνται να ασκήσουν βία στο όνομα της πίστης.
Η Καινή Διαθήκη απορρίπτει τη θρησκευτική βία ως μέσο και διαχωρίζει πίστη–εξουσία.
[u]Κοράνι[/u]
Το Κοράνι γράφεται σε πλαίσιο ίδρυσης κοινότητας που είναι ταυτόχρονα θρησκευτική και πολιτική.
Δεν υπάρχει διαχωρισμός πίστης–νόμου
Η Ummah είναι θρησκευτική και πολιτική ενότητα
Περιέχει χωρία μάχης και σύγκρουσης, κυρίως σε ιστορικό πλαίσιο
Χαρακτηριστικά σημεία:
Υπάρχει η αρχή: «Οὐκ ἔστι καταναγκασμός ἐν τῇ θρησκείᾳ» (2:256)
Υπάρχουν όμως και χωρία που επιτρέπουν ή διατάσσουν μάχη σε συνθήκες σύγκρουσης, παραβίασης συμφωνιών ή άμυνας της κοινότητας
Το Κοράνι δεν είναι απλώς πνευματικό κείμενο· είναι και βάση νόμου και διακυβέρνησης.
Γι’ αυτό ιστορικά η εξάπλωση του Ισλάμ συνδέθηκε και με κρατική και στρατιωτική ισχύ.
[u]Καθαρή σύγκριση της ουσίας μεταξύ παλαιάς - Καινής Διαθήκης και Κορανίου[/u]
[u]Παλαιά Διαθήκη[/u]
Πολεμικά χωρία
Εθνικός χαρακτήρας
Συγκεκριμένος λαός & γη
Ιστορικά περιορισμένη
[u]Καινή Διαθήκη[/u]
Καμία εντολή πολέμου
Καμία εδαφική ή κρατική επιδίωξη
Πίστη προσωπική και πνευματική
Διαχωρισμός θρησκείας–εξουσίας
[u]Κοράνι[/u]
Θρησκεία + νόμος + κοινότητα
Χωρία σύγκρουσης σε ιστορικό πλαίσιο
Μη πλήρης διαχωρισμός πίστης–πολιτικής
[b][u] ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ[/u][/b]
Η Παλαιά Διαθήκη περιέχει πολεμικές εντολές αλλά περιορισμένες ιστορικά.
Η Καινή Διαθήκη απορρίπτει τη βία ως θρησκευτικό μέσο.
Το Κοράνι είναι ενδιάμεσο: απορρίπτει τον εξαναγκασμό στη θεωρία, αλλά ενσωματώνει τη σύγκρουση στη συγκρότηση της κοινότητας.
Η διαφορά τους δεν είναι θέμα ηθικής ανωτερότητας λαών, αλλά διαφορετικής φύσης και ιστορικού ρόλου των κειμένων.
«Η Παλαιά Διαθήκη έχει πολεμικό λόγο σε συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, η Καινή Διαθήκη δεν έχει κανένα δόγμα θρησκευτικής βίας, ενώ το Κοράνι συνδυάζει πίστη, νόμο και κοινότητα, περιλαμβάνοντας χωρία σύγκρουσης. [u]Η σύγκριση πρέπει να γίνεται ψύχραιμα και όχι εργαλειακά.[/u]»
Και κάτι ακομα : [b]Η Ελλάδα όταν έπεσε, έπεσε από εσωτερική προδοσία και όχι λόγω του Κορανίου επί σειράς χιλιετίδων[/b]
[/Justify]