ΑΠΟΨΗ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

[ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ]

Τί θα απαντούσατε στην παρακάτω άποψη? : ''Μου φαίνεται ότι το κράτος έχει 1 κύριo καθήκον. Να προστατεύει τους πολίτες από τη βία. Ολα τα άλλα θέματα θα μπορούσαν να αφεθούν ελεύθερα. Η συνεχής ανάγκη να διαχειριζόμαστε και να φροντίζουμε τα πάντα και τους πάντες και να ενεργούμε ως ο παγκόσμιος αστυνομικός— είναι όλα πρόσχημα για την επέκταση της κρατικής εξουσίας. Γι' αυτόν τον λόγο, τις τελευταίες δεκαετίες, οι πολιτειακές και ομοσπονδιακές κυβερνήσεις έχουν εκφράσει μεγάλη συμπάθεια για τους αδύναμους και δυσλειτουργικούς ανθρώπους. Η εξάρτηση από το κράτος είναι συνώνυμη με την παραχώρηση εξουσίας στο κράτος.
Ένας εξαρτημένος λαός δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερος λαός.'' Ευχαριστώ!

[Γιώργος Βλάμης - Ιδρυτής]

Τί θα απαντούσατε στην παρακάτω άποψη? : ''Μου φαίνεται ότι το κράτος έχει 1 κύριo καθήκον...

Αγαπητέ Γιώργο

Καλώς όρισες

Η προστασία από τη βία είναι θεμελιώδες καθήκον του κράτους, αλλά δεν είναι το μόνο που απορρέει από το κοινωνικό συμβόλαιο.
Η βία δεν είναι μόνο σωματική· μπορεί να είναι και δομική: φτώχεια που αποκλείει, ανισότητες που παγιώνουν προνόμια, αγορές που χωρίς κανόνες οδηγούν σε συγκέντρωση ισχύος σε λίγους. Ένα κράτος που «απλώς δεν επεμβαίνει» συχνά δεν είναι ουδέτερο, αλλά αφήνει άλλες μορφές εξουσίας ανεξέλεγκτες.

Η ελευθερία δεν ταυτίζεται μόνο με την απουσία κράτους, αλλά και με την πραγματική δυνατότητα του ανθρώπου να επιλέγει.
Ένας πολίτης χωρίς πρόσβαση σε υγεία, παιδεία ή στοιχειώδη ασφάλεια δεν είναι ουσιαστικά ελεύθερος, ακόμη κι αν τυπικά το κράτος τον «αφήνει ήσυχο». Σε αυτές τις περιπτώσεις, η κρατική μέριμνα δεν είναι επέκταση εξουσίας, αλλά εργαλείο εξισορρόπησης.

Η εξάρτηση από το κράτος πράγματι μπορεί να γίνει σοβαρότατο πρόβλημα όταν καλλιεργείται παθητικότητα και πελατειακές σχέσεις. Όμως άλλο πράγμα η εξάρτηση και άλλο η συλλογική αλληλεγγύη μέσω θεσμών. Το ζητούμενο δεν είναι ένα κράτος-κηδεμόνας, αλλά ένα κράτος που ενδυναμώνει, που δίνει ευκαιρίες ώστε ο πολίτης να μη χρειάζεται μόνιμα στήριξη.

Η ιστορία δείχνει ότι «μικρό κράτος» δεν σημαίνει αυτόματα «ελεύθεροι πολίτες». Χωρίς δημοκρατικό έλεγχο, διαφάνεια και κοινωνική συνοχή, το κενό το καλύπτουν ιδιωτικά συμφέροντα, μονοπώλια ή άτυπες μορφές εξουσίας, που δεν λογοδοτούν σε κανέναν.

Άρα, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «κράτος ή ελευθερία», αλλά τι είδους κράτος: ένα κράτος που συγκεντρώνει εξουσία για να ελέγχει ή ένα κράτος που περιορίζει τη δική του αυθαιρεσία και ταυτόχρονα προστατεύει τις προϋποθέσεις της ουσιαστικής ελευθερίας για όλους.

Το κράτος δεν είναι εξωτερικός δυνάστης· σε μια δημοκρατία είναι συλλογικό εργαλείο. Η άρνηση κάθε κρατικής μέριμνας δεν καταργεί την εξουσία, απλώς τη μεταφέρει σε μη εκλεγμένους και μη ελεγχόμενους μηχανισμούς. Η πραγματική απειλή για την ελευθερία δεν είναι το κοινωνικό κράτος, αλλά η συγκέντρωση πλούτου και δύναμης χωρίς αντίβαρα.

Ένας λαός γίνεται ανελεύθερος όχι όταν στηρίζεται σε συλλογικούς θεσμούς, αλλά όταν είναι μόνος, φοβισμένος και αναγκασμένος να αποδέχεται όρους ζωής που δεν επέλεξε. Η ελευθερία χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη είναι προνόμιο. Η δημοκρατική πολιτεία υπάρχει ακριβώς για να μετατρέπει την ελευθερία σε κοινό δικαίωμα.

Η άποψη ότι το κράτος έχει μοναδικό καθήκον την προστασία από τη βία αντιμετωπίζει την κοινωνία ως άθροισμα απομονωμένων ατόμων και όχι ως ζωντανή εθνική κοινότητα. Ένα έθνος, όμως, δεν επιβιώνει μόνο με αστυνομία και στρατό· επιβιώνει με συνοχή, δικαιοσύνη και κοινό σκοπό.

Η εγκατάλειψη της κοινωνικής μέριμνας στο όνομα μιας αφηρημένης «ελευθερίας» δεν οδηγεί σε ισχυρούς πολίτες, αλλά σε έναν κατακερματισμένο λαό, ευάλωτο σε ξένα συμφέροντα, οικονομικά κέντρα και πολυεθνικές. Όταν το κράτος αποσύρεται, δεν ενδυναμώνεται το έθνος — αποδυναμώνεται. Η εξάρτηση τότε δεν είναι από το κράτος, αλλά από την αγορά, τον δανεισμό, την ξένη επιρροή.

Το κοινωνικό κράτος δεν είναι μηχανισμός υποδούλωσης, αλλά όρος εθνικής ανεξαρτησίας. Ένας λαός με πρόσβαση σε παιδεία, υγεία, εργασία και στέγη είναι λαός με αυτοπεποίθηση, παραγωγική ικανότητα και δημογραφική αντοχή. Αυτή η ενδυνάμωση δεν γεννά εξάρτηση· γεννά πολίτες που μπορούν να σταθούν όρθιοι και να υπηρετήσουν το κοινό καλό.

Η πραγματική απειλή για την ελευθερία δεν είναι ένα κράτος που λειτουργεί για το έθνος, αλλά ένα κράτος που εγκαταλείπει τον λαό του και μετατρέπεται σε διαχειριστή συμφερόντων. Ένας λαός χωρίς κοινωνικούς δεσμούς και χωρίς κρατική προστασία δεν είναι ελεύθερος — είναι εύκολα χειραγωγήσιμος.

Ελεύθερο έθνος είναι εκείνο που φροντίζει τα μέλη του, διασφαλίζει την αξιοπρέπειά τους και μετατρέπει την αλληλεγγύη σε δύναμη. Χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δεν υπάρχει εθνική ανεξαρτησία· και χωρίς ισχυρό, λαϊκό κράτος (με την συμμετοχή του λαού και όχι κάτι διαφορετικό) δεν υπάρχει πραγματική ελευθερία.

Για τους παραπάνω λόγους, οραματίζομαι για την Ελλάδα ένα κράτος θεσμικά οχυρωμένο σε βαθμό απόλυτης αδυναμίας να κάνει άλλο απο το να υπηρετεί τους πολίτες.