από Ελίνα Ν » Πέμ Ιαν 22, 2026 11:33 am
Απαντώ έτσι όπως το βιώνω η ίδια.
Ο πρώτος λόγος είναι η απελπισία. Ό,τι και να κάνει κάνεις, όσο κι αν προσπαθήσει, όσο και αν μαχηθεί, θα βρει απέναντι λυσσαλέες στρατιές, εντεταλμένους ή βολεμένους, φανατισμένους και απολίτιστους, σε τέτοιο βαθμό που αναγκάζεται να οπισθοχωρήσει και να προστατευθεί.
Ο δεύτερος λόγος είναι η έλλειψη χρόνου. Η καθημερινότητά μας έχει γίνει ένας διαρκής αγώνας δρόμου. Μετά βίας προλαβαίνει κανείς να ανταπεξέλθει στις οικογενειακές ή/και προσωπικές του υποχρεώσεις ή/και επιθυμίες, πολλώ μάλλον να διαθέσει προσωπικό χρόνο για μια προσπάθεια που φάινεται και μάταιη.
Τί θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα; Ελπίδα και συλλογικότητα. Δε βλέπω κάτι άλλο.
Απαντώ έτσι όπως το βιώνω η ίδια.
Ο πρώτος λόγος είναι η απελπισία. Ό,τι και να κάνει κάνεις, όσο κι αν προσπαθήσει, όσο και αν μαχηθεί, θα βρει απέναντι λυσσαλέες στρατιές, εντεταλμένους ή βολεμένους, φανατισμένους και απολίτιστους, σε τέτοιο βαθμό που αναγκάζεται να οπισθοχωρήσει και να προστατευθεί.
Ο δεύτερος λόγος είναι η έλλειψη χρόνου. Η καθημερινότητά μας έχει γίνει ένας διαρκής αγώνας δρόμου. Μετά βίας προλαβαίνει κανείς να ανταπεξέλθει στις οικογενειακές ή/και προσωπικές του υποχρεώσεις ή/και επιθυμίες, πολλώ μάλλον να διαθέσει προσωπικό χρόνο για μια προσπάθεια που φάινεται και μάταιη.
Τί θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα; Ελπίδα και συλλογικότητα. Δε βλέπω κάτι άλλο.