Απάντηση από τον Γιώργο Βλάμη

Καταλαβαίνω πόσο βαριά μπορεί να είναι αυτή η φράση.
Και δεν τη λέει κάποιος τυχαία — η απώλεια εμπιστοσύνης είναι αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενης απογοήτευσης, αδικίας και αίσθησης ότι “όλα είναι στημένα”.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι:
Το συναίσθημά σου είναι απολύτως θεμιτό.
Δεν είναι παράλογο να δυσπιστεί κάποιος όταν βλέπει:

διαφθορά,

αδιαφάνεια,

εξαγορά ψήφου,

κομματικές κλίκες,

πολιτικά παιχνίδια πίσω από κλειστές πόρτες.

Αυτά είναι πραγματικά προβλήματα, όχι “συναισθηματικές υπερβολές”.

Τι μπορεί να σημαίνει «δεν εμπιστεύομαι κανέναν»;

Συνήθως σημαίνει ένα από τα εξής:

Δεν βλέπω κανέναν θεσμό ή πρόσωπο που να λειτουργεί για το κοινό καλό.

Αισθάνομαι ότι η γνώμη μου δεν μετράει.

Βλέπω το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Αυτά δεν τα “φτιάχνει” κανείς στο κεφάλι του· τα βλέπει στην πράξη.

Τι μπορείς να κάνεις χωρίς να παραδοθείς στην αδράνεια;

Δεν θα σου πω “να ξαναπιστέψεις”. Αυτό δεν επιβάλλεται.
Αλλά υπάρχουν δρόμοι που κρατούν κάποιον ενεργό χωρίς να τον εκμεταλλεύονται.

1) Απόσυρση από τα κόμματα, όχι από την πολιτική

Μπορεί κάποιος να εμπλακεί:

σε κινήσεις πολιτών,

συνελεύσεις γειτονιάς,

θεσμικές παρεμβάσεις,

δημόσιο διάλογο,

διαβούλευση νομοσχεδίων.

Αυτά είναι πιο κοντά στη “δημοκρατία” όπως την περιγράφεις.

2) Ανάγκη για έλεγχο, όχι για τυφλή εμπιστοσύνη

Η δύναμη της δημοκρατίας δεν είναι η εμπιστοσύνη·
είναι ο έλεγχος της εξουσίας.

Όπως λέει ο Μοντεσκιέ:
«Η εξουσία διαφθείρει. Πρέπει να σταματά την εξουσία η άλλη εξουσία.»

3) Αν δεν εμπιστεύεσαι πρόσωπα, μπορείς να εμπιστευτείς διαδικασίες

Π.χ. διαφάνεια, ανοιχτά δεδομένα, θεσμικούς κανόνες, συμμετοχικούς θεσμούς.