Σε συνέχεια της προηγούμενης τοποθέτησής μου για το Εθνικό Σχέδιο Πολιτικής Προστασίας, είναι αναγκαίο να εμβαθύνουμε στη μακροοικονομική διάσταση της «ανθεκτικότητας», καθώς η διαχείριση των κρίσεων συνδέεται άρρηκτα με τη δημοσιονομική βιωσιμότητα της χώρας. Στο πλαίσιο της διδακτορικής μου διατριβής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, η οποία πραγματεύεται τη δημοσιονομική βιωσιμότητα των αμυντικών δαπανών υπό την πίεση της κλιματικής και γεωπολιτικής κρίσης, αναλύω ακριβώς αυτό το σημείο, δηλαδή το πώς το παραδοσιακό δίλημμα «Όπλα έναντι Βουτύρου» μετασχηματίζεται σε μια νέα εξίσωση όπου η ασφάλεια και η κοινωνική προστασία αποτελούν ενιαίο πυλώνα εθνικής ισχύος.
Η έρευνά μου εστιάζει στην ενσωμάτωση της τεχνολογικής καινοτομίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης ως ενδογενών παραγόντων ανάπτυξης, κάτι που στο πεδίο της Πολιτικής Προστασίας μεταφράζεται σε τεχνολογίες διττής χρήσης (dual-use technologies). Η ανάπτυξη συστημάτων που υπηρετούν τόσο την εθνική άμυνα όσο και την πολιτική προστασία, όπως τα προηγμένα drones επιτήρησης και οι αλγόριθμοι πρόβλεψης κινδύνου, δεν είναι απλώς μια επιχειρησιακή αναβάθμιση, αλλά μια στρατηγική επένδυση με υψηλό δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή. Με αυτόν τον τρόπο, οι δαπάνες για την ασφάλεια επιστρέφουν στην κοινωνία ως τεχνολογική υπεροχή και προστασία της δημόσιας περιουσίας, ενισχύοντας τη συνολική παραγωγικότητα της οικονομίας μας.
Παράλληλα, εξετάζω τη δυνατότητα αξιοποίησης νέων ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων, όπως το πρόγραμμα SAFE και οι πρωτοβουλίες για την «πράσινη» άμυνα, που μπορούν να χρηματοδοτήσουν την αγορά εναέριων μέσων νέας γενιάς και τη δημιουργία ανθεκτικών υποδομών χωρίς να επιβαρύνουν το εθνικό χρέος. Το «Φινλανδικό μοντέλο» που μελετώ, το οποίο βασίζεται στην ολιστική ανθεκτικότητα και τη διαλειτουργικότητα όλων των κρατικών δομών, αποτελεί την ιδανική πυξίδα για το πώς η Ελλάδα μπορεί να θωρακιστεί απέναντι στις φυσικές καταστροφές. Η εφαρμογή τέτοιων μοντέλων διασφαλίζει ότι η Πολιτική Προστασία θα πάψει να είναι ένας μηχανισμός «πυρόσβεσης» οικονομικών ζημιών και θα γίνει ένας μηχανισμός θωράκισης του εθνικού πλούτου.
Ως υποψήφιος διδάκτωρ στα Οικονομικά της Άμυνας, θεωρώ χρέος μου να προσφέρω στον φορέα μας την επιστημονική τεκμηρίωση που απαιτείται ώστε οι προτάσεις μας να μην παραμένουν θεωρητικές, αλλά να αποτελούν ένα ρεαλιστικό και κοστολογημένο σχέδιο δράσης. Η μετάβαση από τον γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό στην αλγοριθμική λογοδοσία και την ανιχνευσιμότητα των πόρων είναι ο μόνος δρόμος για να εμπιστευτεί ξανά ο πολίτης τους θεσμούς. Συνεχίζω την επεξεργασία των δεδομένων της έρευνάς μου ώστε να εξειδικεύσουμε περαιτέρω τα πρωτόκολλα ταχείας απόκρισης, μετατρέποντας την ετοιμότητα σε μετρήσιμο αποτέλεσμα για την ασφάλεια κάθε Αρκάδα και κάθε Έλληνα πολίτη.

Το Εθνικό Σχέδιο Πολιτικής Προστασίας, το οποίο παρατίθεται από τον διαχειριστή, αναδεικνύει την επιτακτική ανάγκη για μια ολιστική στροφή προς την «ανθεκτικότητα» (resilience engineering), ενσωματώνοντας την πρόληψη και την τεχνολογία αιχμής στον πυρήνα της κρατικής λειτουργίας. Στο πλαίσιο της διδακτορικής μου έρευνας, εστιάζω ακριβώς στο πώς η χρήση AI και δορυφορικών δεδομένων δεν αποτελεί πλέον πολυτέλεια, αλλά τον κρίσιμο «πολλαπλασιαστή ισχύος» που επιτρέπει τη μετάβαση από την παθητική διαχείριση των καταστροφών στην ενεργητική αποτροπή τους. Η ψηφιακή χαρτογράφηση κινδύνων και η αυτοματοποιημένη ανίχνευση απειλών αποτελούν τη βάση για μια διοίκηση που δεν θα τρέχει πίσω από τα γεγονότα, αλλά θα προλαμβάνει τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι το σχέδιο προβλέπει τη διαλειτουργικότητα μεταξύ των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς η Κλιματική Ασφάλεια αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της Εθνικής Ασφάλειας. Η υιοθέτηση κριτηρίων ESG και η αξιοποίηση ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων για τη δημιουργία ανθεκτικών υποδομών, μπορούν να διασφαλίσουν ότι η Πολιτική Προστασία θα πάψει να λειτουργεί ως μόνιμο δημοσιονομικό βάρος και θα εξελιχθεί σε έναν τομέα παραγωγικών επενδύσεων στην ασφάλεια του πολίτη. Ευελπιστώ σε δεύτερο χρόνο να εξειδικεύσουμε τη σύνδεση αυτών των ψηφιακών πρωτοκόλλων με τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, ώστε η θεωρία της «ετοιμότητας» να γίνει εφαρμόσιμη τεχνολογία στο πεδίο.

ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Ετοιμότητα – Πρόληψη – Ανθεκτικότητα – Τεχνολογία
1. Νέα Αρχιτεκτονική Πολιτικής Προστασίας

Κεντρική Διοίκηση + Περιφερειακά Κέντρα Κρίσης.

Διαλειτουργία Πυροσβεστικής, ΕΛ.ΑΣ., Στρατού, Δήμων.

2. Πρόληψη φυσικών καταστροφών

Εθνικός χάρτης κινδύνων για πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμούς.

Πρόβλεψη με χρήση AI και δορυφορικών δεδομένων.

Καθαρισμοί δασών, αντιπλημμυρικά έργα, αντισεισμικός έλεγχος κτιρίων.

3. Ταχεία απόκριση

Ειδικά σώματα άμεσης επέμβασης (Rapid Response Units).

Εναέρια μέσα νέας γενιάς.

Εθελοντικό σώμα 50.000 πολιτών με πιστοποίηση.

4. Ενημέρωση & Εκπαίδευση πληθυσμού

Εθνικά πρωτόκολλα αντιμετώπισης κινδύνων.

Εκπαίδευση μαθητών και πολιτών σε σεισμούς, πυρκαγιές, πλημμύρες.

Μαζικά alert μέσω gov.gr /112.

5. Επανόρθωση & Ανθεκτικότητα

Γρήγορη αποζημίωση μέσω αυτοματοποιημένων ελέγχων.

Μακροχρόνιες πολιτικές αποκατάστασης περιοχών.

Σχεδιασμός ανθεκτικών υποδομών (resilience engineering).