Σφαγη των αιγοπροβάτων λόγω Ευλογιας
Δημοσιεύτηκε: Τετ Δεκ 10, 2025 11:01 pm
ΠΡΟΤΑΣΗ για την ευλογιά των αιγοπροβάτων
Ας ασχοληθούν όλοι οι πολιτικοί με τα ουσιώδη προβλήματα και ας προτείνουν άμεσες λύσεις.
Αυτό ζητά ο λαός: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ που να λύνουν τα επίκαιρα προβλήματα του.
ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΙΓΟΠΡΟΒΑΤΩΝ: Μια κρίση που δεν διαχειρίστηκαν — την εκτέλεσαν
Τις τελευταίες εβδομάδες ζούμε όχι ένα σχέδιο διαχείρισης επιδημίας,
αλλά μια μαζική εξόντωση ζώων.
Και μαζί της, μια ανθρώπινη τραγωδία.
Η ευλογιά των προβάτων είναι μια ασθένεια που δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο.
Δεν αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, ούτε το γάλα ούτε το κρέας της.
Αυτό είναι γνωστό επιστημονικά.
Κι όμως, αντί για ψυχραιμία, λογική και επιστημονική αντιμετώπιση,
εφαρμόζεται η πιο ακραία λύση:
-Σφαγή ολόκληρων κοπαδιών — υγιών και μη.
Τι θέλουμε να πετύχουμε; Και τι τελικά κάνουμε;
Υποτίθεται ότι ο στόχος είναι η προστασία του ζωικού πληθυσμού.
Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι:
Ποια λύση προκαλεί λιγότερες απώλειες και μικρότερη οικονομική καταστροφή;-
Η ολική σφαγή;
ή
-Η απομόνωση των μολυσμένων ζώων σε ελεγχόμενους χώρους;
Αφού:
-η νόσος δεν απειλεί την ανθρώπινη υγεία,
-υπάρχουν πρωτόκολλα καραντίνας,
-υπάρχουν επιστημονικές μέθοδοι ελέγχου και παρακολούθησης,
τότε γιατί επιλέγεται η λύση που εξοντώνει το 100% ενός κοπαδιού,
ενώ θα νοσούσε μόνο ένα μέρος του;
Αντί να χαθεί ένα ποσοστό — χάνονται τα πάντα.
Και υπάρχει κι ένα ακόμη κρίσιμο επιστημονικό δεδομένο:
Ακόμη και τα ζώα που νοσούν — ή μολύνονται χωρίς σοβαρά συμπτώματα — όταν επιβιώνουν, αναπτύσσουν ισχυρή ανοσία.
Ο οργανισμός τους παράγει αντισώματα και γίνεται ανθεκτικός στη νόσο.
Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος του κοπαδιού
θα γινόταν μελλοντικά προστατευτικό ανάχωμα για την εξάπλωση της ασθένειας.
Με τη μαζική θανάτωση:
- εξαφανίζουμε ζώα που θα επιβίωναν,
-χάνουμε το πολύτιμο ανοσολογικό τους κεφάλαιο,
- και μειώνουμε δραστικά τον συνολικό πληθυσμό —
με όλες τις επιπτώσεις για την οικονομία, την εκτροφή, τη διατροφική αυτάρκεια και τη βιοποικιλότητα.
Το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι ηθικό. Είναι ανθρώπινο.
Η σφαγή δεν είναι μια «τεχνική διαδικασία».
Είναι πόνος.
Τα ζώα νιώθουν φόβο, στρες, αποχωρισμό και τρόμο μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όσοι μεγάλωσαν ζώα — το γνωρίζουν.
Και δεν υποφέρουν μόνο αυτά.
Κτηνοτρόφοι βλέπουν τη δουλειά μιας ζωής να εξαφανίζεται μέσα σε μία εντολή.
Κάποιοι υπέστησαν εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια από το σοκ.
Άλλοι βιώνουν κατάθλιψη, πανικό, απόγνωση.
Για αυτούς, τα ζώα δεν είναι «αριθμοί».
Είναι ιστορία. Είναι σχέση. Είναι οικογένεια.
Λύση υπάρχει — αλλά δεν επιλέχθηκε.
Η σωστή, ανθρώπινη και επιστημονική επιλογή είναι:
-Απομόνωση των νοσούντων και ύποπτων ζώων σε ειδικά προστατευμένους χώρους
με:
-κτηνιατρική παρακολούθηση,
-απολύμανση εγκαταστάσεων,
-μοριακό έλεγχο,
-διαχωρισμό υγιών και ασθενών.
Με αυτή τη λύση, θα χάναμε ελάχιστα ζώα — όχι ολόκληρη την παραγωγή μιας χώρας.
Και η διαφορά ανάμεσα στο σωτήριο και στο καταστροφικό είναι μία:
- Μια απόφαση.
Αν θέλουμε να μιλάμε για προστασία — ας προστατεύσουμε πρώτα τη ζωή.
Πριν χαθούν ράτσες, κοπάδια, οικογένειες, ψυχική υγεία και αυτάρκεια,
πρέπει να αλλάξει η πολιτική αντιμετώπισης.
Γιατί αυτή τη στιγμή, με απόλυτη σκληρότητα:
- Δεν πολεμάμε την ασθένεια.
-Εκτελούμε ό,τι μπορεί να σωθεί.
Η ευλογιά των προβάτων δεν είναι μόνο κτηνιατρικό ζήτημα.
Είναι ζήτημα πολιτισμού.
Κρίνεται από ένα πράγμα:
- Πώς φερόμαστε στους αδύναμους — ζώα ή ανθρώπους.
Και σήμερα… αποτυγχάνουμε.
Αυτό δεν πρέπει να συνεχιστεί.
Όχι αύριο.
Τώρα.
E. Louka — Βιολόγος
Ας ασχοληθούν όλοι οι πολιτικοί με τα ουσιώδη προβλήματα και ας προτείνουν άμεσες λύσεις.
Αυτό ζητά ο λαός: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ που να λύνουν τα επίκαιρα προβλήματα του.
ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΙΓΟΠΡΟΒΑΤΩΝ: Μια κρίση που δεν διαχειρίστηκαν — την εκτέλεσαν
Τις τελευταίες εβδομάδες ζούμε όχι ένα σχέδιο διαχείρισης επιδημίας,
αλλά μια μαζική εξόντωση ζώων.
Και μαζί της, μια ανθρώπινη τραγωδία.
Η ευλογιά των προβάτων είναι μια ασθένεια που δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο.
Δεν αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, ούτε το γάλα ούτε το κρέας της.
Αυτό είναι γνωστό επιστημονικά.
Κι όμως, αντί για ψυχραιμία, λογική και επιστημονική αντιμετώπιση,
εφαρμόζεται η πιο ακραία λύση:
-Σφαγή ολόκληρων κοπαδιών — υγιών και μη.
Τι θέλουμε να πετύχουμε; Και τι τελικά κάνουμε;
Υποτίθεται ότι ο στόχος είναι η προστασία του ζωικού πληθυσμού.
Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι:
Ποια λύση προκαλεί λιγότερες απώλειες και μικρότερη οικονομική καταστροφή;-
Η ολική σφαγή;
ή
-Η απομόνωση των μολυσμένων ζώων σε ελεγχόμενους χώρους;
Αφού:
-η νόσος δεν απειλεί την ανθρώπινη υγεία,
-υπάρχουν πρωτόκολλα καραντίνας,
-υπάρχουν επιστημονικές μέθοδοι ελέγχου και παρακολούθησης,
τότε γιατί επιλέγεται η λύση που εξοντώνει το 100% ενός κοπαδιού,
ενώ θα νοσούσε μόνο ένα μέρος του;
Αντί να χαθεί ένα ποσοστό — χάνονται τα πάντα.
Και υπάρχει κι ένα ακόμη κρίσιμο επιστημονικό δεδομένο:
Ακόμη και τα ζώα που νοσούν — ή μολύνονται χωρίς σοβαρά συμπτώματα — όταν επιβιώνουν, αναπτύσσουν ισχυρή ανοσία.
Ο οργανισμός τους παράγει αντισώματα και γίνεται ανθεκτικός στη νόσο.
Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος του κοπαδιού
θα γινόταν μελλοντικά προστατευτικό ανάχωμα για την εξάπλωση της ασθένειας.
Με τη μαζική θανάτωση:
- εξαφανίζουμε ζώα που θα επιβίωναν,
-χάνουμε το πολύτιμο ανοσολογικό τους κεφάλαιο,
- και μειώνουμε δραστικά τον συνολικό πληθυσμό —
με όλες τις επιπτώσεις για την οικονομία, την εκτροφή, τη διατροφική αυτάρκεια και τη βιοποικιλότητα.
Το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι ηθικό. Είναι ανθρώπινο.
Η σφαγή δεν είναι μια «τεχνική διαδικασία».
Είναι πόνος.
Τα ζώα νιώθουν φόβο, στρες, αποχωρισμό και τρόμο μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όσοι μεγάλωσαν ζώα — το γνωρίζουν.
Και δεν υποφέρουν μόνο αυτά.
Κτηνοτρόφοι βλέπουν τη δουλειά μιας ζωής να εξαφανίζεται μέσα σε μία εντολή.
Κάποιοι υπέστησαν εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια από το σοκ.
Άλλοι βιώνουν κατάθλιψη, πανικό, απόγνωση.
Για αυτούς, τα ζώα δεν είναι «αριθμοί».
Είναι ιστορία. Είναι σχέση. Είναι οικογένεια.
Λύση υπάρχει — αλλά δεν επιλέχθηκε.
Η σωστή, ανθρώπινη και επιστημονική επιλογή είναι:
-Απομόνωση των νοσούντων και ύποπτων ζώων σε ειδικά προστατευμένους χώρους
με:
-κτηνιατρική παρακολούθηση,
-απολύμανση εγκαταστάσεων,
-μοριακό έλεγχο,
-διαχωρισμό υγιών και ασθενών.
Με αυτή τη λύση, θα χάναμε ελάχιστα ζώα — όχι ολόκληρη την παραγωγή μιας χώρας.
Και η διαφορά ανάμεσα στο σωτήριο και στο καταστροφικό είναι μία:
- Μια απόφαση.
Αν θέλουμε να μιλάμε για προστασία — ας προστατεύσουμε πρώτα τη ζωή.
Πριν χαθούν ράτσες, κοπάδια, οικογένειες, ψυχική υγεία και αυτάρκεια,
πρέπει να αλλάξει η πολιτική αντιμετώπισης.
Γιατί αυτή τη στιγμή, με απόλυτη σκληρότητα:
- Δεν πολεμάμε την ασθένεια.
-Εκτελούμε ό,τι μπορεί να σωθεί.
Η ευλογιά των προβάτων δεν είναι μόνο κτηνιατρικό ζήτημα.
Είναι ζήτημα πολιτισμού.
Κρίνεται από ένα πράγμα:
- Πώς φερόμαστε στους αδύναμους — ζώα ή ανθρώπους.
Και σήμερα… αποτυγχάνουμε.
Αυτό δεν πρέπει να συνεχιστεί.
Όχι αύριο.
Τώρα.
E. Louka — Βιολόγος